Κυριακίδης «Δέχθηκα μια πολύ τιμητική πρόταση»

10940612 582504171880221 3184846370137229442 n
Οκτώβριος 31, 2015

10940612 582504171880221 3184846370137229442 n
Ο Ηλίας Κυριακίδης πήρε το χρίσμα προπονητή από την Διοίκηση των Rangers και ανέλαβε, ίσως, το πιο νευραλγικό τμήμα των ακαδημιών, τα «αστεράκια». Με αφορμή το νέο αυτό ξεκίνημα, παραχώρησε μια διαφορετική και πέρα από τα τετριμμένα συνέντευξη, στην ΏΡΑ των Σπορ και τον δημοσιογράφο Δημήτρη Θεοδώρου. 
Εμείς την αναδημοσιεύουμε αυτούσια θεωρώντας κάθε απάντηση, του αρχηγού της ομάδας, πολύτιμη για την αποτύπωση του πνεύματος και της νοοτροπίας που επικρατεί στις ακαδημίες του Ιωνικού.

«Αρχηγός στην πρώτη ομάδα του Ιωνικού, δάσκαλος στα «αστεράκια» του συλλόγου, ο Ηλίας Κυριακίδης είναι άνθρωπος που πάντα έχει πολλά και ενδιαφέροντα να πει.

Η αλήθεια είναι ότι -κυρίως- για δύο λόγους δεν είναι και το πιο… εύκολο πράγμα στον κόσμο μία συνέντευξη με τον Ηλία Κυριακίδη. Πρώτον από άποψη όγκου της συζήτησης, καθότι άνθρωπος που πάντα έχει πολλά και ενδιαφέροντα να πει, δεύτερον -υπό μία έννοια προϊόν της πρώτης αιτίας- επειδή δεν ξέρεις τι να… πρωτοαναδείξεις από τα όσα πράγματι αξιόλογα έχει να μοιραστεί!
Όντας εν ενεργεία ποδοσφαιριστής της πρώτης ομάδας, από τα σπλάχνα της οποίας αναδείχθηκε, ο 30χρονος άσος δεν θα μπορούσε να αρνηθεί την τιμητική πρόταση που δέχθηκε από τους rangers, ώστε να μάθει στα «αστεράκια» του συλλόγου (γεννηθέντες από 2009 έως 2012) να κάνουν τα πρώτα τους βήματα μαζί με την μπάλα! Ισχυρό κίνητρο για τον αρχηγό του Ιωνικού, όπως ομολογεί ο ίδιος, ήταν η παρουσία του υιού του, Γιώργου, ο οποίος σε ηλικία μόλις 3 ετών εξέφρασε την επιθυμία να φορέσει ποδοσφαιρικά παπούτσια!
Προσωπικότητα με γνώσεις και άποψη, άνθρωπος που προβληματίζεται και δεν διστάζει να εξωτερικεύσει αυτό που σκέφτεται, ο Ηλίας Κυριακίδης παραχώρησε μία ενδιαφέρουσα, αλλά και ιδιαίτερη, συνέντευξη στην εφημερίδα «ΩΡΑ των σπορ».

-Ηλία, πως προέκυψε η ενασχόληση με τις ακαδημίες, σε μία τόσο νεαρή ηλικία;

«Όλα ξεκίνησαν από μία κουβέντα σχετικά… ελαφριά! Αστειευόμενος με κάποιον εκ των υπευθύνων της ομάδας, ο οποίος μου πρότεινε να γράψουμε συμβολικά τον γιο μου, τον Γιώργο, στις ακαδημίες, απάντησα χαριτολογώντας ότι θα χαρώ αν γραφτεί ο μικρός στην ομάδα, αλλά αν τον προπονώ εγώ! Οι άνθρωποι το επεξεργάστηκαν γρήγορα, έπιασαν την στιγμή! Βοήθησε πάρα πολύ σε αυτό και ο προπονητής της πρώτης ομάδας, ο Λευτέρης Βασιλειάδης, ο οποίος παρουσίασε μία άλλη διάσταση του πράγματος, εφόσον γινόταν επίσημο. Μετά ωρίμασε η συζήτηση και δέχθηκα μία πάρα πολύ τιμητική πρόταση! Δεν υπήρχε περίπτωση να αρνηθώ ακόμη κι αν μου έλεγαν ότι πρέπει να είμαι αυτός που θα βοηθάει μόνο με τις μπάλες και τους κώνους τον προπονητή σε οποιοδήποτε τμήμα, αφού αφορά τις ακαδημίες του Ιωνικού».

-Ένιωσες καθόλου άγχος σχετικά με το αν θα μπορούσες να αντεπεξέλθεις;

«Ακόμη και στις πανελλήνιες είχα βάλει στο μηχανογραφικό ως πρώτη σχολή προτίμησης την Γυμναστική Ακαδημία, με εξειδίκευση το ποδόσφαιρο και τα αναπτυξιακά τμήματα. Οπότε, δεν μπορώ να σκεφτώ ότι θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη ευκαιρία από αυτό που συνέβη τώρα με τις ακαδημίες του Ιωνικού! Επειδή θέλω να είμαι χρήσιμος άνθρωπος, έχω πλήρη επιγνωση ότι δεν θα ήμουν χρήσιμος αν, για παράδειγμα, ήμουν συνέταιρος σε μία επιχείρηση που θα είχε σχέση με το στοίχημα ή με εστίαση! Θα ήταν μία πρόταση που θα γινόταν για άλλους λόγους, ίσως βιτρίνας ή επικοινωνιακούς! Πέρα από το συμβολικό και σημειολογικό κομμάτι που υπάρχει σε αυτή την πρόταση, νομίζω ότι είμαι και χρήσιμος. Νιώθω ότι και πρακτικά βοηθάω».

-Παίρνει συναισθηματικές διαστάσεις για σένα αυτή η εξέλιξη;

«Φεύγοντας από αυτή τη δουλειά, νιώθω ότι λειτουργώ με επαγγελματική συνείδηση και ας μην είμαστε τώρα στα χαρτιά επαγγελματίες. Πάντα αναρωτιόμουν, φτάνοντας στο τέλος ποιο θα είναι το παρελθόν μου; Θα το μετρήσω σε χρόνια ή σε αναμνήσεις; Το παρελθόν δεν μπορεί να είναι τα χρόνια σε αριθμό! Δηλαδή, υπήρξα 10 χρόνια στον Ιωνικό, 5 χρόνια στην ΑΕΛ, 3 στην ΑΕΚ… Δεν έχει σημασία! Το πραγματικό παρελθόν είναι οι αναμνήσεις που φτιάχνεις εσύ, που προσπαθείς να φτιάξεις! Αν υπάρχει και ανταπόκριση σε αυτό που θεωρείς ότι κάνεις σωστά, τότε είναι το ιδανικό! Ακούω από τους ανθρώπους της ομάδας που λένε ότι αυτό που έχει γίνει είναι σημαντικό. Για μένα είναι ακόμη σημαντικότερο, διότι δημιουργώ αναμνήσεις! Είναι σπουδαίο πράγμα για μένα το πρώτο βήμα που συμβαίνει σε αυτό το κομμάτι, να συμβαίνει σε αυτή την ομάδα! Συνεχίζω και πλέκω αναμνήσεις, με εκείνες του ’95».

-Κάνοντας προπόνηση στα παιδιά, θυμάσαι πράγματα που σου δίδασκαν εσένα;

«Θέλω να είμαι ειλικρινής. Τα πρώτα κομμάτια των προπονήσεων, εκτός από την εύκολη λύση που μπορείς να αγοράσεις dvd με προπονήσεις, δεν γινόταν να μην απευθυνθώ στον Λευτέρη Βασιλειάδη, του οποίου η μεγαλύτερη τριβή σε χρόνια είναι από αυτές τις ηλικίες μέχρι και στα 17, στο εφηβικό κομμάτι. Θα ήταν τεράστιο λάθος σε αυτή την οικογένεια να υπάρχει ο Λευτέρης Βασιλειάδης και να μην απευθυνθώ σε αυτόν, όχι μόνο για τα τεχνικά κομμάτια, αλλά και σε κομμάτια συμπεριφοράς».

-Θεωρείς ότι είναι πιο δύσκολο να προπονείς μικρά παιδιά;

«Χαρακτηριστικό παράδειγμα για να αποδείξω ότι είναι πιο δύσκολο: εντός των αποδυτηρίων αποκτάς τον σεβασμό λίγο πριν σε γνωρίσει ακόμη και κάποιος καινούριος που έρθει στην ομάδα. Γιατί; Επειδή γνωρίζει το παρελθόν σου! Οπότε, ερχόμενος εδώ γνωρίζει ότι πρέπει να ακούσω οτιδήποτε μου πει, ακόμη κι αν εγώ έχω λάθος συμπεριφορά. Ακόμη κι αν δώσω λάθος συμβουλή. Ακόμη κι αν είσαι ένας ολοκληρωτικά λάθος χαρακτήρας, κατευθείαν αποκτάς έναν σεβασμό που μπορεί να μην τον αξίζεις. Ενώ σε αυτές τις ηλικίες πρέπει να είσαι απόλυτα και σε όλα σου σωστός! Στην επιβράβευση, στο πως πρέπει να επαναφέρεις το παιδί στην τάξη, στο πως να νιώσει συγκεντρωμένο και αφοσιωμένο σε αυτό που κάνει, στην επικοινωνία με τους γονείς…
Υπάρχει ένα δίκοπο μαχαίρι. Είμαστε πολύ χαρούμενοι διότι έχει μεγαλώσει το τμήμα αυτό. Κάνουμε προπόνηση και με 25 παιδιά! Είναι ένας πολύ μεγάλος αριθμός σε αυτές τις ηλικίες»!

-Δηλαδή δεν αρκεί κανείς να είναι καλός προπονητής…

«Δεν αρκεί, αν και σε αυτές τις ηλικίες σχεδόν απαγορεύεται να μιλάμε για προπόνηση, άρα προπονητή, για εκπαίδευση, άρα εκπαιδευτή. Μιλάμε για κάποιον παιδαγωγό, ο οποίος πρέπει -έστω και μιμητικά- να δώσει μία σωστή εικόνα, για να μπορέσει το παιδί να αντιληφθεί την άσκηση και να την αποδώσει. Πρέπει να έχει την ευχέρεια, την ικανότητα να εκτελέσει κάποιες κινήσεις, να είναι σωστός ως εικόνα, στα κιλά του, στην κίνησή του».

-Από που αντλεί υπομονή ένας άνθρωπος που δουλεύει με μικρά παιδιά;

«Το εργαλείο είναι ο μεγεθυντικός φακός στον οποίο βλέπουμε μόνο τα παιδιά. Το πρίσμα είναι τα παιδιά. Πρέπει σε πρώτη φάση να θυμηθούμε πως λειτουργούσαμε εμείς σαν παιδιά και να σκεφτούμε ότι αυτό που απολαμβάναμε στη συνοικία και στη γειτονιά, δεν υπάρχει σε αυτά τα χρόνια που ζούμε τώρα. Οπότε πρέπει να δούμε ποιο μπορεί να είναι το σημείο «γέφυρα», που ενώνει το κομμάτι του τότε παιχνιδιού και του παιχνιδιού σε μία οργανωμένη ακαδημία, όπως του Ιωνικού.
Η γέφυρα είναι η διασκέδαση! Πρέπει το παιδί να απολαύσει! Οπότε, επειδή γνωρίζουμε ότι σε αυτές τις ηλικίες τα παιδιά έχουν έλλειψη συγκέντρωσης, λόγω έλλειψης πειθαρχίας, πρέπει να σκεφτούμε ότι το παιδί ακόμα και όταν εσύ δείχνεις μία άσκηση και αυτό παίζει με έναν φίλο του, δείχνοντας ότι δεν σε προσέχει, εκείνη την ώρα διασκεδάζει! Πρέπει να είσαι φιλικός, να πας από πάνω του και να του μιλήσεις, να μην νιώσει ότι το προσβάλλεις».

-Γίνεσαι αυστηρός;

«Υποδύομαι ρόλο! Αυστηρός ουσιαστικά μπορεί να μην είμαι ποτέ! Ευτυχώς, τα παιδάκια δεν μπορούν να διαβάσουν τη συνέντευξη, για να δουν ότι υποδύομαι ρόλο (γέλια)! Πρέπει να δείξεις ότι είσαι αυστηρός για να αντιληφθεί το παιδί ότι όταν είσαι σοβαρός, σημαίνει ότι είσαι αφοσιωμένος, άρα το παιδί πρέπει να μιμηθεί τη δική σου αφοσίωση! Επομένως, δεν μιλάμε για αυστηρότητα, μιλάμε για μία επιπλέον προσοχή που πρέπει να δείξουμε».

-Πριν ξεκινήσουμε τη συνέντευξη, μου μίλησες για μία καινοτομία…

«Βρεθήκαμε σε ένα δίλημμα όταν θέλαμε να δημιουργήσουμε τα αγωνιστικά τμήματα. Εκτός από τη διασκέδαση, έχουμε στόχο τα παιδιά να παίρνουν από τώρα ερεθίσματα, να οδηγούν την μπάλα, να μαθαίνουν το κοντρόλ, να πασάρουν σωστά, να κάνουν σουτ. Είναι πολύ εύκολο να αντιληφθεί κανείς, ακόμη κι όταν δεν είναι προπονητής, ότι κάποια παιδιά αντιλαμβάνονται πιο εύκολα τις ασκήσεις, αλλά τις αποδίδουν και καλύτερα. Έτσι, μπορούσες να δημιουργήσεις εύκολα τα τμήματα: δέκα παιδιά που εκτελούν καλύτερα τις ασκήσεις και από την άλλη δέκα παιδιά που τις εκτελούν με λιγότερη ακρίβεια. Αυτό τι θα σου προσφέρει; Ότι συνεχώς θα κάνεις νίκες με το ένα τμήμα. Αν είναι δυνατόν, όμως, να είναι ο στόχος να κάνεις νίκες με τα αστεράκια! Από την άλλη, θα είχες ένα τμήμα στο οποίο θα ελλόχευε διαρκώς ο κίνδυνος να πάει ένα παιδάκι στο σπίτι του και να πει δεν θέλω να ξανααθληθώ, μετά από μία ήττα με 10-0! Ποια είναι, λοιπόν, η καινοτομία μας; Ότι θα μπερδέψουμε τα τμήματα! Ενδεχομένως να χάσεις πολλά παιχνίδια, όμως θα έχεις κερδίσει το χαμόγελο των παιδιών».

-«Να συνδυάζεις το ποδόσφαιρο με τις σπουδές σου», συμβουλεύουν τα παιδιά αρκετοί, μεταξύ των οποίων και γονείς. Μπορεί να γίνει αυτό;

«Θα ακουγόταν πολύ διδακτικό να πούμε ότι είναι κάτι που μπορεί να γίνει εύκολα και ότι σαφώς πρέπει να το ακολουθήσουν τα παιδιά. Πρέπει, όμως, να πούμε και την αλήθεια: είναι πολύ δύσκολο, διότι αν μιλήσουμε για κάποιον ποδοσφαιριστή ο οποίος και σε συνείδηση και στα χαρτιά είναι επαγγελματίας και προσπαθεί να ζήσει μόνο από αυτό, είναι πολύ δύσκολο να το συνδυάσει τις σπουδές του. Είναι όμως το ιδανικό! Είναι το ιδεατό! Θα μιλάμε για έναν ολοκληρωμένο άνθρωπο, ο οποίος θα είναι γερός και υγιής στο σώμα, γερός και δυνατός και στο μυαλό. Θα είναι ο τέλειος συνδυασμός! Αυτό είναι δύσκολο, ειδικά σε αυτή την εποχή, όπου οι παροχές απέναντι στους ποδοσφαιριστές είναι λίγες, οι απαιτήσεις όμως παραμένουν να είναι ίδιες όπως παλιά! Αυτός που θέλει να κάνει πρωταθλητισμό στην πρώτη κατηγορία, το θέλει και τώρα! Αυτός που θέλει να κάνει στη δεύτερη, το θέλει και τώρα! Αυτός που θέλει να παραμείνει στη σούπερ λίγκα, το ήθελε και παλιά το θέλει και τώρα, οι παροχές όμως είναι λιγότερες. Τα χρήματα είναι σαφώς μειωμένα! Οι παράγοντες οι οποίοι δεν αγαπούν πραγματικά αυτό με το οποίο ασχολούνται, έχουν πληθύνει. Δεν είναι εύκολο να απαιτήσει μία οικογένεια, από ένα παιδί το οποίο αθλείται επαγγελματικά, να είναι το ίδιο επιτυχημενο και στις σπουδές του».

-Τα μικρά παιδιά βλέπουν όποιους προβάλλονται από τα ΜΜΕ και θέλουν να τους μοιάσουν. Αποτελούν καλά πρότυπα οι Έλληνες ποδοσφαιριστές;

«Από προσωπική εμπειρία θα μιλήσω για τους νυν συναδέλφους και πρώην συμπαίκτες. Θεωρώ ότι υπάρχουν πάρα πολλές συγκροτημένες προσωπικότητες στο ελληνικό ποδόσφαιρο, όμως χαρακτηριστική τους πτυχή ήταν ότι συνειδητά απέφευγαν να πλασάρουν στα ΜΜΕ την ιδιωτική τους ζωή. Γίνονταν γνωστοί μέσα από τη δουλειά τους. Επειδή, όμως, ήταν άγνωστη η προσωπική τους ζωή, ήταν δύσκολο για τα Μέσα να τους προβάλλουν για οτιδήποτε άλλο εκτός από το ποδοσφαιρικό ταλέντο και τις ικανότητές τους. Άρα, ένα παιδί είναι ελεύθερο να επιλέξει το δικό του πρότυπο, όταν βρεθεί στο γήπεδο. Εκεί δεν ακούει, ούτε διαβάζει. Εκεί είναι ελεύθερα και πραγματικά το ένστικτό τους είναι αλάνθαστο! Αν, όμως, πρέπει να επιλέξουν πρότυπα από αυτούς που προβάλλονται σε ένα σάιτ για τη ζωή του ή για την εξωτερική του εμφάνιση, τότε και τα Μέσα θα ενδιαφέρονται πιο πολύ για το πόσα πολλά ‘κλικ’ μπορεί να γίνουν πάνω στην είδηση, παρά για το αν πραγματικά προσφέρουν έργο με την ανάρτηση μιας είδησης. Για παράδειγμα, είναι πάρα πολύ γνωστό στη δική μας την πιάτσα ποιοι ποδοσφαιριστές βοηθούν οικονομικά, χωρίς να το γνωρίζει κανένας, ανθρώπους που έχουν προβλήματα. Ναι μεν η επιτυχία αυτών των ποδοσφαιριστών είναι ότι ποτέ δεν έχουν προβληθεί ποτέ σε κάποιο σάιτ, γιατί η πραγματική επιτυχία είναι να μπορέσεις να μείνεις στην ανωνυμία σου, αλλά θα μπορούσε έστω και έμμεσα να έχει φωτογραφηθεί κάποιος έλληνας ποδοσφαιριστής. Από την άλλη, πως εφευρίσκουμε τρόπους ως δημοσιογράφοι για να περιγράψουμε με αυτό το σκούρο πρόσωπο και το ερωτηματικό όταν μπαίνει στο σάιτ για την εξωγηπεδική ζωή αθλητή και δεν κάνουμε το ίδιο για αυτούς που προσφέρουν; Κυνηγάμε σαν δούλοι τα κλικ, ειδικά οι αναγνωστές για να μάθουν για την εξωγηπεδική ζωή! Ευθύνη έχουν τα Μέσα, αλλά έχει και το κοινό το οποίο δουλικά ψάχνει την πιπεράτη είδηση. Προσπαθεί να βρει ως προέκταση του εαυτού του, που δεν έχει μία πιπεράτη ζωή, μία είδηση που να κάνει αίσθηση. Το λάθος είναι στην εκπαίδευση που έχουμε συνολικά! Είμαστε ένας απαίδευτος λαός! Στον Ιωνικό σκοπεύουμε τα παιδιά τα δικά μας να μην ψάχνουν τα πιπεράτα κλικ. Να ψάχνουν τα κλικ που θα μπορούν να τους κάνουν καλύτερους ανθρώπους, ψάχνοντας αργότερα και στο διαδίκτυο».

-Αναπαράγεται όλα τα χρόνια από μεγάλη μερίδα του κόσμου η άποψη ότι το μορφωτικό επίπεδο των αθλητών του μπάσκετ είναι αρκετά υψηλότερο από εκείνο των ποδοσφαιριστών. Ισχύει;

«Είναι πολύ πιο εύκολο για ένα παιδί τριών-τεσσάρων ετών είτε να παλέψει, γι’ αυτό ένα από τα πιο σπουδαία ιστορικά ελληνικά αθλήματα είναι η ελληνορωμαϊκή πάλη, είτε να στήσει δύο κάδους, δύο πέτρες και να παίξει με ένα παιδί μόνο. Με το ποδόσφαιρο έχουν ασχοληθεί περισσότερο λαϊκοί άνθρωποι. Επιτυχημένες ομάδες είναι οι λαϊκές ομάδες, αν και υπάρχουν εξαιρέσεις. Είναι πιο λαϊκό άθλημα το ποδόσφαιρο. Άλλωστε, βλέπουμε να έχει προοδεύσει διαχρονικά η Βραζιλία. Ίσως να υπάρχει και ένα ταξικό ζήτημα, αλλά δεν έχει καμία σχέση η εκπαίδευση με την πραγματική μόρφωση. Μπορεί κάποιος να έχει σπουδάσει, αυτό όμως δεν τον κάνει απαραίτητα μορφωμένο, δεν τον κάνει καν ευγενή»!

-Είναι ευκαιρία σε αυτές τις εποχές να επενδύσουν οι ομάδες στις ακαδημίες τους;

«Εκατό τοις εκατό! Είναι μία ασφάλεια για το μέλλον! Πρώτα απ’ όλα, δεν υπάρχει περίπτωση, εφόσον υπάρχει αφοσίωση από τους προπονητές στις ακαδημίες, να μην κερδίσεις καλούς φιλάθλους. Όταν χτίζεις προσωπικότητες στις ακαδημίες, κερδίζεις καλούς φιλάθλους. Και αυτό είναι ένα κέρδος για την ομάδα! Όχι αναγκαστικά να παίξει επαγγελματικά ο ποδοσφαιριστής που προέρχεται από τις ακαδημίες».

-Ο Ιωνικός επενδύει στις ακαδημίες του;

«Στατιστικά αυτή τη στιγμή ο Ιωνικός είναι δεύτερος σε αριθμό στον Πειραιά μετά τον Ολυμπιακό. Εμπράκτως επενδύει! Για να είμαστε ειλικρινείς, έχει ωθήσει τη διοίκηση σε αυτή τη λογική το γεγονός ότι υπάρχει έλλειψη πόρων, αλλά νομίζω ότι θα επιστραφεί σε κάτι πολύ καλό. Το πρώτο καλό είναι ότι θα χτιστούν προσωπικότητες υγιών φιλάθλων και αυτό είναι το σημαντικό. Το αν θα καταφέρουν από τα 200 παιδιά να γίνουν οι τρεις επαγγελματίες, αυτό είναι υπέροχο».

-Ποιους λόγους θα προέτασσες για να προτρέψεις έναν πατέρα να γράψει το παιδί του στις ακαδημίες του Ιωνικού;

«Αυτό που είπαμε στους γονείς, είναι ότι υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι και στα γραφεία και στο γήπεδο που θα ασχολούνται με τα παιδιά τους και, μάλιστα, αμισθί! Αυτό δίνει μία ρομαντική διάσταση στα πράγματα. Επίσης, μπορούν να πουν ευθαρσώς οι άνθρωποι της ομάδας ότι καμία άλλη ακαδημία δεν έχει στα αστεράκια της, ποδοσφαιριστή που το 2013 αγωνιζόταν στο Europa League και αυτή τη στιγμή προπονεί τα παιδιά σας! Θα τον έχουν ως εικόνα! Ενδεχομένως στις άλλες ακαδημίες να υπάρχουν εν ενεργεία ποδοσφαιριστές. Είναι ένα ζωντανό παράδειγμα ότι »ναι, κάποιος ποδοσφαιριστής από τις ακαδημίες του Ιωνικού μπορεί να αγωνιστεί στην πρώτη ομάδα». Άλλωστε, πάντα στην πρώτη ομάδα υπάρχουν τρία-τέσσερα παιδιά τα οποία προέρχονται από τις ακαδημίες του Ιωνικού».

-Ο Ιωνικός έχει παγιωθεί στις συνειδήσεις των φιλάθλων ως η συνοικιακή ομάδα που πορεύεται με τον τσαμπουκά και τη μαγκιά της. Θα ήθελες να ήταν διαφορετική η εικόνα της ομάδας προς τα έξω;

«Αφαιρώ τη λέξη ‘μαγκιά’ γιατί για τις δικές μας περιοχές είναι κάτι πολύ βαθύ, είναι κάτι πολύ δύσκολο! Είναι κάτι πολύ δύσκολο να είσαι πραγματικός μάγκας! Οπότε κρατάμε τη λέξη ‘τσαμπουκάς’ και λέω το εξής: παραδοσιακά υπήρχαν σπουδαίοι ποδοσφαιριστές, μάγοι της μπάλας που έχουν περάσει κατά καιρούς, όμως η μαγεία η πραγματική δεν ήταν στις επαφές με την μπάλα. Κρυβόταν στο γεγονός ότι αφουγκράζονταν το κάτι διαφορετικό που ήθελε ο κόσμος που αγαπούσε τον Ιωνικό. Εκτός από μία νίκη με μεγάλη διάσταση στο σκορ, ήθελε να δει παίκτες που πραγματικά παθιάζονται, είναι αφοσιωμένοι και παίζουν για τον Ιωνικό! Που γινόταν, όμως, το λάθος; Δεν θα ήθελα ποτέ ιστορικά να επισκιαστούν από τον τσαμπουκά και τη δύναμη οι μεγάλες προσωπικότητες προπονητών που ήρθαν στον Ιωνικό! Έχουν περάσει σπουδαίοι προπονητές! Ενδεικτικά, μπορούμε να αναφέρουμε τον Γκμοχ, τον Μπλαχίν, τον Μπόνεφ, τον Μαρκαριάν! Ήρθαν προπονητές δάσκαλοι, που έδωσαν κατευθύνσεις στους ποδοσφαιριστές! Δεν πρέπει ο τσαμπουκάς να επισκιάζει τις πορείες του Μπλαχίν! Το πάθος και η δύναμη δεν πρέπει να επισκιάζουν αυτή τη μοναδική πορεία με το μηδέν παθητικό για επτά αγώνες του Γιάτσεκ Γκμοχ και την ομάδα που προετοίμασε για τον Σέρτζιο Μαρκαριάν. Το πάθος και η δύναμη είναι κάποια από τα κομμάτια που αποτελούν τον μεγάλο Ιωνικό και δεν πρέπει να αλλοιωθούν ποτέ. Αυτό στο οποίο πρέπει να εκσυγχρονιστούμε είναι οι πολλές ώρες δουλειάς στο γήπεδο, οι κατευθύνσεις και τα ερεθίσματα του προπονητή και το πως ένας ποδοσφαιριστής σε μία χαμηλή κατηγορία με τον Ιωνικό θα πρέπει να λειτουργεί και να είναι συνειδητά επαγγελματίας. Όπως σαν προσωπικότητες δεν είμαστε καλοί ή κακοί άνθρωποι μόνο, δεν είμαστε ευγενικοί ή αγενείς! Έχουμε ποσοστά στην προσωπικότητά μας! Το αν είμαι 90% ευγενής, αν αντιδράσω κάποια στιγμή με το 10% της αλητείας, αυτό δεν με κάνει αλήτη! Το ίδιο συμβαίνει και με την ψυχοσύνθεση μίας ομάδας. Θα έχει πάντα το ποσοστό του τσαμπουκά, πάντα όμως θα έχει και το ποσοστό του προπονητή με τις κατευθύνσεις και των ταλαντούχων ποδοσφαιριστών. Ο Ιωνικός δεν είναι μονοδιάστατο πράγμα. Είναι πολυδιάστατος και δεν θα πρέπει να χάσει κανένα από τα χαρακτηριστικά του».

-Έχουν ωριμάσει οι rangers, σε σχέση με την εικόνα που είχες πριν από δέκα χρόνια;

«Η ομάδα βρέθηκε ακέφαλη για πρώτη φορά μετά από πάρα πολλά χρόνια. Χωρίς να εστιάσουμε στα πρόσωπα, ήταν μία ιστορική επιτυχία όχι το ότι απλά η ομάδα κατάφερε να τερματίσει πρώτη στην πρώτη χρονιά. Αν μείνουμε σε αυτού του είδους τις επιτυχίες, θα θεωρήσουμε επιτυχημένες αυτές τις ομάδες που έχουν τρόπαια. Η επιτυχία κρυβόταν αλλού: κανείς δεν φοβήθηκε να μπει μπροστά! Σαφώς και είναι αγωνιστική επιτυχία να καταφέρει η ομάδα μία άνοδο, όπως και είχε, όμως αυτή είναι η επιτυχία που μας ενδιαφέρει; Η επιτυχία είναι ότι κανείς δεν δείλιασε! Αναφέρομαι και σε εκείνους που πήραν ένα διαρκείας και δεν φοβήθηκαν ότι θα πήγαιναν τα λεφτά σε ένα… βαρέλι δίχως πάτο! Δεν αναφέρομαι στις κεφαλές. Για εκείνες θα μιλήσει η ίδια η ιστορία. Αναφέρομαι στον μέσο φίλαθλο του Ιωνικού».

-Ποιος είναι ρεαλιστικά ο στόχος σας στο φετινό πρωτάθλημα;

«Ο καθένας εδώ καταθέτει την ψυχή του. Οπότε, δεν υπάρχει άνθρωπος που να καταθέτει την ψυχή του και να μην παλεύει για τη νίκη! Μπροστά στην ιστορία του Ιωνικού, όλοι μας είμαστε πάρα πολύ μικροί για να μην μιλήσουμε για νίκη και κατάθεση ψυχής! Αν σταθούμε στα τρόπαια, δεν είμαστε οι μεγαλύτεροι. Αν σταθούμε στους τίτλους και στις επιτυχίες, ούτε εκεί είμαστε πρώτοι. Όταν, όμως, μιλάμε για οικογένεια, για πάθος, για οργάνωση από το μηδέν, για κατάθεση ψυχής, τότε μιλάμε για μία τεράστια ιστορία! Μπροστά στην ιστορία του Ιωνικού, βιολογικά είμαστε μικροί! Δεν μπορούμε να πάμε την ομάδα στα βράχια, μιλώντας απλά για μία καλή πορεία. Μέσα στο γήπεδο θα φανεί ποιος είναι νικητής και ποιος είναι ηττημένος! Το συγκλονιστικό και συγκινητικό είναι ότι κανείς δεν έχει αναφέρει τα προβλήματα με τα οποία ξεκίνησε αυτή η ομάδα. Ούτε εγώ θα το κάνω τώρα! Δεν πρόκειται να το κάνω γιατί κανείς δεν θέλει το έλεος του καθενός! Εμείς θέλουμε να μας αντιμετωπίζουν σαν ίσους προς ίσους».

Οι αναμνήσεις ξαναγυρίζουνε…

«Το πρώτο μου δελτίο έγινε στο μπάσκετ του Ιωνικού Νικαίας. Στα μέσα της δεκαετίας ’90, γύρω στο 1996, έκανα το πρώτο μου δελτίο στις ακαδημίες του ποδοσφαιρικού τμήματος του Ιωνικού με προπονητή τον Μηνά Σταυρίδη, τον Αντώνη Νίκου και τον Θανάση Αναστασίου.
Τότε ένας βασικός λόγος για τους περισσότερους γονείς που ήθελαν να γράψουν τα παιδιά τους στις ακαδημίες του Ιωνικού εκτός από την εντοπιότητα, ήταν ότι ο Ιωνικός πραγματικά αποτελούσε μία όμορφη μόδα. Ήταν στη σωστή κατεύθυνση. Είχε έναν πυρήνα κόσμου που αγαπούσε υπερβολικά τον Ιωνικό. Ακόμα και το στυλ παιχνιδιού του Ιωνικού, ενώ είχε φαντεζί ποδοσφαιριστές, αφουγκράζονταν τέλεια το περιβάλλον και ήταν πάρα πολύ μαχητικοί, όχι μόνο στα εντός έδρας παιχνίδια! Ήταν σαν να κουβαλούσαν μαζί τους μία ταυτότητα σε όλη την Ελλάδα! Είτε η ομάδα έπαιζε στην Ξάνθη, είτε στην Κρήτη, είτε στην Πελοπόννησο, κουβαλούσε την ταυτότητα της συνοικίας! Μάλιστα, ελάχιστοι από αυτούς τους ποδοσφαιριστές προέρχονταν από τον Ιωνικό και αυτό ήταν το μαγικό!
Η σκέψη του πατέρα μου ήταν ότι σε πρώτη φάση έπρεπε να είμαι κάπου που θα μπορούσα να πηγαίνω μόνος μου. Ήταν εργαζόμενος, όπως οι περισσότεροι, και επίσης ήθελε να μπορώ να το κάνω και μόνος μου στην εφηβεία.
Ταυτόχρονα, όμως, επειδή είχε γίνει αυτή η όμορφη μόδα, δημιουργήθηκε μία πάρα πολύ καλή φουρνιά στις ακαδημίες. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι από την ηλικία των 10 ετών μέχρι και ένα σκαλοπάτι πριν το ανδρικό, κατακτούσαμε τα πάντα στο Λεκανοπέδιο.
Το 2001, με προπονητή τον Όλεγκ Μπλαχίν, μου ανακοίνωσαν επίσημα ότι θα ανέβω να κάνω προπόνηση με την πρώτη ομάδα! Ευτυχώς, προλάβαμε και τον Γκρεγκ Μπρούστερ (γέλια)! Μάλιστα, με ενημέρωσαν να βρω τον κ. Σωκράτη Γέμελο (ήταν τότε βοηθός προπονητή) για να μου δείξει τι έπρεπε να κάνω.
Την επόμενη χρονιά, 16,5 ετών, μου ανακοίνωσαν ότι έπρεπε να πάω με τον κηδεμόνα μου στη Δάφνης 5 (εκεί ήταν τα γραφεία της ΝΕΚΤΑΡ Α.Ε.) και 16 ετών και 10 μηνών υπέγραψα το πρώτο μου επαγγελματικό συμβόλαιο, τον Ιούνιο του 2002».

*Υπεύθυνος ακαδημιών είναι ο Μιχάλης Μιχαλακάκος και Γραμματείς ο Χρήστος Μπακαούκας με την Ευαγγελία Βάφη. Έφορος του παιδικού τμήματος είναι ο Παναγιώτης Γιαννίκος, ενώ κοντά στο εφηβικό βρίσκεται ο Ανδρέας Πασπαλιάρης, εξυπηρετώντας κυρίως για τα δελτία των νεαρών ποδοσφαιριστών. Πάντα, βέβαια, δεσπόζει η ηγετική παρουσία του Στέλιου Παλαιοχωρίτη. Βοηθός του Ηλία Κυριακίδη είναι ο συμπαίκτης του στην πρώτη ομάδα, Χρήστος Ρόβας, ενώ με τις ακαδημίες συνεργάζεται η γιατρός Μαρία Μεσίσκλη (παγκόσμια πρωταθλήτρια Ιστιοπλοΐας) και ο διαιτολόγος Λευτέρης Κουκουμάκης. Επίσης, ένας πολύ καλός εξωτερικός συνεργάτης και επιστήμονας είναι ο Παναγιώτης Κωστόπουλος, υπεύθυνος του κέντρου ‘Αμφιάραος’.»